Siemka!
Rozdział 3 już napisany. A nawet zaczęłam 4! Ale niestety nie dodam go w najbliższym czasie na bloga. Chyba że go jakoś odtworzę w głowie. Więc tak... ja zazwyczaj wenę mam na matmie xD i rozdział 3 zostawiłam w zeszycie od matmy który został w szkole w szafce :( Chyba że uda mi się go odtworzyć albo pójdę do szkoły (jeżeli będzie otwarta) i wezmę zeszyt. U mnie zaczęły się dziś ferie!!! i nie ciągnie mnie do szkoły ale postaram się zdobyć ten zeszyt. :)

Pozdrawiam O

~Rozdział Drugi~

 Hejo! Przychodzę z nowym rozdziałem! Jest on trochę dłuższy od poprzedniego. Jak już mówiłam dopiero zaczynam więc proszę o komentarze. Miłego czytania :D

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Percy

   To było wiadome. Wszystko szło ZA gładko. 

Gdy pomyślałem że jeszcze zdążę do szkoły musiało pójść coś nie tak. Harpia. Sięgnąłem do kieszeni. Wyjąłem swój długopis a po chwili zamiast niego był miecz. Zaatakowałem. Chciałem mieć to już za sobą. Celowałem w jej brzuch- jeżeli można to tak nazwać. Uskoczyła i rzuciła się na mnie. Jej szpony celowały w mój tors. Poczułem jak wbijają mi się w skórę. Już miała mnie rozszarpać ale w ostatniej chwili przeciąłem ją na pół. Została po niej tylko kupka złotej krwi- ichoru.

   Schowałem orkan i pobiegłem do łazienki. Była na końcu korytarza. Wpadłem do niej i szybko odkręciłem wodę w kranie. Przemyłem starannie rany jakie pozostały po walce z Harpią. Napiłem się trochę wody i obmyłem twarz, po czym przeczesałem ręką włosy. 

-No przystojniaku. Idziemy po świadectwo- powiedziałem do siebie wpatrując się w lustro. Wydaję mi się że jestem bardzo przystojny. Ba! Na pewno! Od mojej pierwszej misji bardzo wyprzystojniałem. 

Wybiegłem z łazienki i pokierowałem się do sali gimnastycznej. Słychać było dyrektora który wymawiał po kolei imina z każdej klasy.Gdy wszedłem Wymawiał właśnie imię dziewczyny która jest przede  mną w dzienniku. 

-Jennifer  Carey. 

Z końca sali Jenn poszła w kierunku dyrektora. Była ubrana w ładną białą sukienkę. Blond włosy falowały jej gdy szła. A niebieskie oczy były przepełnione smutkiem. Nie miała żadnych przyjaciół w klasie. Wszystkie dziewczyny się z niej tylko nabijały. Ciekawe dlaczego. Jenn jest ładną i inteligentną dziewczyną. Chociaż i tak mojej Annabeth nikt nie przebiję. 

- Gratuluję Jennifer.- Powiedział dyrektor jedną ręką ściskając jej dłoń a drugą wręczając jej świadectwo. 

Jenn odwróciła się i poszła usiąść na swoje miejsce. 

-Perseusz Jackson.

Ruszyłem ku dyrektorowi. Wszystkie oczy były skierowane na mnie. Gdzieś w dali słyszałem westchnięcia dziewczyn. Nie dziwie im się. 

-Gratuluję Percy...- powiedział Dyrektor gdy doszedłem.- ... że zdałeś.- dodał śmiejąc się po cichu. Po wręczeniu mi świadectwa poszedłem na koniec sali i usiadłem obok Jenn. 

-Hej Percy.- powiedziała- Gratuluje

-Hej. - Nie wiedziałem czego mi gratuluję. Po chwili zdałem sobie sprawę że średniej. Wynosiła 3,57.- Dzięki. Jeszcze nigdy nie miałem tak dobrej średniej. Tobie też gratuluje.

-Dzięki.- Przez dłuższą chwile wpatrywaliśmy sobie w oczy a dyrektor nadal wywoływał kolejne osoby.   Jej oczy były takie mega niebieskie. A włosy delikatnie opadały jej na ramiona. Przypominała mi Annabeth. 

- Chcesz potem pójść ze mną na pizze? Uczcimy nasze wyniki. 

Już miałem powiedzieć "tak" ale w porę ugryzłem się w język. Dzisiaj jadę na obóz. Szkoda mi jej było. 

- Przepraszam ale nie mogę. Dziś wyjeżdżam na całe wakacje i muszę się spakować. 

Jej oczy które jeszcze przed chwilą były radosne znowu posmutniały ale nadal próbowała się uśmiechać. Śmiertelnicy nie umieją kłamać. 

-Przepraszam- wypaliłem.

-Nie, nic się nie stało.- Była taka miła dla mnie.- Szkoda. Ja też wyjeżdżam ale jutro. Jadę z rodzicami do Egiptu. 

-O! Fajnie. Nigdy tam nie byłem...

-No to możecie już iść. Udanych wakacji. - powiedział dyrektor. 

Prawie wszyscy uczniowie wybiegli z sali krzycząc "WOLNOŚĆ". My z Jenn szliśmy powoli. Gdy wyszliśmy ze szkoły pożegnaliśmy się i poszliśmy w dwie różne strony. Zauważyłem na parkingu Paula. Machał do mnie. Podszedłem do niego. 

-Hej Percy. Jedziesz dziś na obóz tak? To świetnie. Bo mam zamiar cię podwieść!

-Ahhh. Super. Tylko muszę jeszcze skoczyć po plecak zostawiłem go w....

- Nie ma sprawy rano jak jechałem to go wziąłem.- Zaskoczył mnie. Widać że chcę mi zastąpić ojca którego nigdy nie miałem. Cieszyłem się 

Paul wsiadł do samochodu za kierownicą a ja tuż obok niego jako pasażer. 

-Tylko jeszcze zajedziemy do Sally do pracy. Nie lubi się z tobą nie żegnać przed obozem- powiedział. No w sumie to prawda. Mama zawsze panikuję i mówi że wysyłają mnie na za niebezpieczne misje. 

Gdy byliśmy na miejscu Paul zaparkował tuż pod kawiarenką. Po wyjściu z samochodu poczułem znany mi zapach. Taki jakby boski.

Już wiem dlaczego poczułem ten" boski" zapach. Przy stoliku siedziała mama i rozmawiała z opalonym mężczyzną. Miał ciemne włosy i hawajską koszule. To był Posejdon

-Nie możesz mu tego powiedzieć.Nie teraz, kiedy jest taki szczęśliwy...

Bez zastanowienia podszedłem do ich stoliku. 

-O co chodzi.

-O! Percy co ty tutaj robisz?

-Yyy... no przyszedłem się z tobą pożegnać. Dziś jadę na obóz.

-Ahh no tak. - Wstała i mnie przytuliła- Uważaj na siebie. Kocham cię. Pa- Okejjj.... Zazwyczaj prawiła mi 20- minutowe kazanie. Szczególnie o tym co mam robić i czego nie mogę robić. A teraz zwykłe "Uważaj na siebie" Ciekawe o czym rozmawiali że tak nagle jest taka łagodna i nie prawi mi kazań. 

- Noooo ja też już będę spływał. Wiecie trzeba rybki wykarmić i takie tam- Powiedział Posejdon.Wstał i podszedł do mnie- Cześć synu.- Bez czekania na odpowiedź wyszedł.

 -Mamo o czym rozmawialiście?

- To nie istotne synku- Powiedziałam- No jedź już na ten obóz. Uważaj na siebie. Pa

-Pa. Kocham cię mamo. 

Wyszliśmy z Paulem z kawiarenki i wsiedliśmy do samochodu. 

***

Przez całą drogę zastanawiałem się o czym mama rozmawiała z Posejdonem. Droga mi tak szybko minęła że nie zauważyłem kiedy dojechaliśmy. 

-No Percy. Jesteśmy na miejscu. 

- Oh dzięki. 

- A i spakowałem ci ten album dla Annabeth. Świetny prezent. Naprawdę pasujecie do siebie. - ALBUM. jej. Prawie bym o nim zapomniał. Mam zamiar go dać Ann jako prezent z okazji naszej rocznicy. Są tam nasze wspólne zdjęcia z naszych przygód.  

-Yyyy... Dzięki...- Paul naprawdę się starał.- Tato...- Dodałem

-Kocham cię Percy. - powiedział gdy wysiadałem. 

-Ja ciebie też.

Zaczekałem aż Paul odjedzie. Cały czas mu machałem. Mam szczęście że mam takiego Ojczyma. 

Potem poszedłem w stronę obozu. Niesamowite. To już mój 6 rok. Jak ten czas szybko leci. 

Nagle upadłem na twarz. Trafiłem nią w błoto. Świetnie. I mam się spotkać się z Ann w takim stanie. Ale to teraz nie było ważne. Musiałem sprawdzić co było przyczyną upadku. Odwróciłem się i poczułem ciepło na moich wargach. A po chwili zobaczyłem te piękne szare oczy.

- Cześć Glonomóżdżku! - Powiedziała Annabeth uśmiechając się. 

-Witaj Mądralińska- Odpowiedziałem i znowu ją pocałowałem. W tym momencie nic nam nie przeszkadzało. Nawet moja twarz cała w błocie

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeżeli chodzi o ten rozdział to chyba tyle. Postaram się dodawać rozdziały co tydzień ale jak wiecie nie zawsze będzie mi to wychodziło.Szkoła... Na razie jest mało akcji, dopiero się rozkręcam xD 

                                                                                                                   

Ola

~Rozdział pierwszy~

Na wstępie chciałam powiedzieć że to mój pierwszy rozdział więc zachęcam do komentowania :) I przepraszam że taki krótki. Następne rozdziały będą dłuższe :D

Percy

    Jest poniedziałek 10:00.W KOŃCU! To już dziś! Już dziś jadę na obóz. Całe 2 miesiące: ognisk, zajęć, zabaw, rozmów, misji. No i oczywiście Annabeth. W końcu ją zobaczę. Już się nie mogę doczekać. Od Bitwy o Manhattan  widzieliśmy się tylko w ferie zimowe. No i codziennie pisaliśmy do siebie, i rozmawialiśmy na skype.

   Szkoda że zanim znajdę się na obozie muszę przeżyć ostatni dzień szkoły. Trzeba ubrać się na galowo.

ZARAZ! MOMENT! Jak to 10:00! Patrze na zegarek: 10:01. O 10:30 jest zakończenie roku szkolnego. Wstaję i szybko ubieram się w białą koszule i ciemne spodnie. Biegnę do kuchni zrobić sobie śniadanie. Szkoda że mama już poszła. Zjadłbym z chęcią niebieskie tosty. Jak ona to robi? W mgnieniu oka robię sobie kanapki z serem i pomidorem. Wpycham sobie wszystkie naraz do buzi i po chwili wypluwam. Z tego całego zamieszania zapomniałem że moja pojemność jamy ustnej jest za mała żeby pomieścić tylko 2 kanapki. I tak nie byłem głodny.

   Biorę klucze i wybiegam z domu. Pokonuję mnóstwo schodów. Dlaczego to tak długo trwa. Wreszcie jestem na dole. Wychodzę z bloku. Oczy wszystkich przechodniów zwracają się na mnie a potem na moje stopy. Moje gołe stopy. BUTY! Zapomniałem o butach. Zawracam i znowu pokonuję schody. Dlaczego tu nie ma windy ?Przynajmniej schudnę.

    Otwieram drzwi i wpadam do mieszkania. Przypomniałem sobie że przydałoby się umyć zęby i się trochę przeczesać. Gdy jestem już w łazience wlewam sobie pastę do buzi żeby było szybciej. Po umyciu zębów zakładam skarpetki i buty, jednocześnie próbując się wyczesać. Dobra jestem gotowy. Znowu wybiegam z bloku kierując się na przystanek. Szkoda że Paul już jest w szkole; jako nauczyciel musiał przyjść wcześniej. Podwiózłby mnie. Patrzę na rozkład jazdy. Za 5 min będzie autobus. Uch to dobrze. Jest godzina 10:15. W 10 min zdążę dojechać. 

   Gdy jestem w autobusie patrzę na mijające budynki. Mijają tak szybko że nie mam czasu się przyjrzeć uważniej. W sumie to dobrze że tak szybko jedzie. Szybciej będę w szkole. A im szybciej będę w szkole tym szybciej będę na obozie.

   Wysiadam z autobusu i biegnę do szkoły która jest na przeciwko przystanku. Jeszcze 200 metrów. Biegnę dalej. Jest godzina 10:29. Cudnie. Jeszcze zdążę. No nie. Jeszcze schody. Biegnę po nich przeskakując co 2 stopnie.

   Gdy staję pod drzwiami słyszę za plecami chrapliwy głos: 

- Czyż byś się spóźnił Perseuszu Jacksonie?

 

POWITANIE!

 Witajcie herosy i heroski. Mam na imię Ola, mam 14 lat (2 klasa gimnazjum) Założyłam bloga chyba z wiadomego dla wszystkich powodu: KOCHAM TE DWIE SERIE RICKA RIORDANA I NIE WYOBRAŻAM SOBIE BEZ NICH ŻYCIA!!! A więc będę tu zamieszczane opowiadania o dalszych losach bohaterów, tak jak ja to sobie wyobrażam ;) Pierwszego rozdziału możecie się spodziewać w weekend... :D